جدید: دانلود تحقیق در مورد پروژه اهمیت آموزش ضمن خدمت در سازمانها-قسمت دوم

Byf2h

جدید: دانلود تحقیق در مورد پروژه اهمیت آموزش ضمن خدمت در سازمانها-قسمت دوم

تعیین نیازهای آموزشی

در تنظیم و تدوین برنامه های آموزشی یکی از اولین قدمهایی که می بایستی برداشته گردد , تعیین کمبودها و نیازهای آموزشی می باشد. بدون اطلاع از احتیاجات آموزشی طبعا” نمی توان نسبت به موضوعاتی زیرا شرکت کنندگان , مواد آموزش , روش آموزش و ارزشیابی نتایج برنامه های آموزشی اقدام نمود.

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

آموزش نه تنها بایستی در مورد افراد و واحدهایی انجام گردد که به آموزش نیاز دارند بلکه تشخیص اولویتها نیز ضروری می باشد . تا بتوان منابع و امکانات محدود را صرف زمینه هائی نمود که از اهمیت بیشتری برخوردارند ونیازهای آموزشی حاد تری را مطرح می سازند. تعیین و تصریح اینکه افراد بایستی دارای چه اطلاعات و قابلیتهایی باشند و چگونه انجام وظیفه نمایند از یک سو و اینکه آنان عملا” دارای چه مهارتهایی بوده و به چه طرقی وظایف محول را انجام می دهند از سوی دیگر ما را متوجه اختلاف بین این دو نیازهای آموزشی می سازد.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

حال این سوال اساسی مطرح می باشد که آیا تا چه حد می توان این اختلاف و شکاف را بوسیله آموزش از بین برد.

پس در تعیین نیازهای آموزشی به دو سوال اساسی زیر بایستی پاسخ گفته گردد:

۱ ) آیا نارسایی , کمبود و نقصانی در اطلاعات و مهارتهایی کاری کارکنان هست؟

۲) در صورت مثبت بودن پاسخ , آیا می تواند در رفع این مشکل موثر واقع گردد؟ تا چه حد؟

بعضی از نارسائی ها , نواقص و شواهدی که می توانند نشانه نیاز به آموزش بایند عبارتند از:

۱) پایین بودن کیفیت و کمیت بازده

۲) وجود بی علاقه گی و بی تفاوتی نسبت به وظایف و هدفهای سازمان

۳) ضایعات بیش از حد

۴) شکایت و عدم رضایت ارباب رجوع

۵) اشتباهات و خطاهای بیش از حد و حوادث کاری

۶) افزایش کارهای معوقه

۷) ترک خدمت بیش از حد

۸) افزایش شکایات کارکنان و برخوردهای بسیار بین اعضاء ساز مان

روشهای تعیین نیازهای آموزشی متعددند , هر کدام مزایا و محدودیتها و نقص هائی دارند. هر یک از روشهای تعیین نیاز اموزشی مناسب وضعیتی خاص اند. این روشها ممکن می باشد به تنهائی یا بصورت ترکیبی به کار طریقه .

بعضی از روشهای تعیین نیازهای آموزشی عبارتند از :

۱) تجزیه و تحلیل فعالیتها

۲) مطالعه و تشریح وسایل کار

۳) تجزیه و تحلیل رفتارها

۴) تجزیه و تحلیل معضلات

۵) تجزیه و تحلیل سازمان

۶) ارزیابی نحوه انجام کار

۷) پرسشنامه

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

۸) تست یا آزمون

۹) مصاحبه

  • انواع برنامه های آموزشی:

برنامه های آموزشی را می توان به صورتهای مختلف طبقه بندی نمود.

در اینجا برنامه های اموزشی به توضیح ذیل تقسیم بندی می شوند:

الف) آموزش توجیهی:

این نوع آموزش معمولا برای کارکنان جدیدالاستخدام می باشدکه به اکور اداری سازمان و همچنین نحوه ارتقاء و مقررات پرسنلی آشنائی ندارند تشکیل می گردد.

موضوعاتی که در این برنامه ها مورد مطالعه قرار می گیرند عبارتند از :

مروری بر تاریخچه فعالیتهای سازمان , تشریحی از اهداف و خط مشی ها , عملیات و نمودار سازمانی , توضیحی درمورد اعضاء و مقامات سازمان مطالعه قوانین و مقررات و آئین نامه های اجرائی که بالاخص به کارمند مربوط می گردد.

ب) آموزش شغلی:

برای انکه کارمند با وظایف و مسئولیتهای شغل محوله و نحوه انجام آنها آشنا گردد , از طریق تجزیه شغل و نحوه انجام هر قسمت , آموزش عملی می بیند . آموزش حین انجام کار یکی از متداولترین روشهای آموزش شغلی می باشد.

کارمند در حین انجام کار آموزش دیده و با وسایل و تجهیزات , مهارتهای مورد نظر و محیط کارآشنا می گردد. این نوع آموزش معمولا” بوسیله کارکنان با سابقه انجام می گردد , که دارای مزایای زیراست :

۱) جنبه عملی داشته و شخص مستقیما ” با وظایف و مسئولیتهای مربوط شنا می گردد.

۲) حین آموزش و فراکیری فرد عملا” کار مولدی را نیز انجام می دهد و بدین ترتیب از حجم کار سازمان کاسته می گردد.

۳) نیازی به تهیه تجهیزات و محل خاصی برای آموزش نمی باشد.

۴) از انجا که فاصله و شکافی بین مواد آموزش و وظایف محول نمی باشداصولا مشکلی به نام انتقال مفاهیم آموزش داده شده به محیط و جایگاه کاری مطرح نمی باشد. در اینجا فرد آسانتر لزوم آموزش را درک کرده و انگیزه فراگیری در او بیشتر می گردد.

ج) آموزش اختصاصی :

اداره امور سازمان و تحقق هدفهای آن اغلب با معضلات و تنگناهائی کوچک و بزرگ روبرو می باشد. چنانچه نحوه کار افراد و واحدهای سازمان بطور مستمر مورد توجه و سنجش و ارزیابی قرار گیرد اشکالات و موانع پیشرفت کار شناخته می گردد.

مثلا” محصول و نتیجه کار یک واحد سازمانی دارای کمیت و کفیت مود نظر نمی باشد. یا بین بعضی مدیران و کارمندان اختلافات و برخوردهای شدید و عمیق هست . یا شکایات و عدم رضایت ارباب رجوع از حد مجاز و معقول بیشتر شده می باشد و مسائلی دیگر که ممکن می باشد چنین تشخیص داده گردد که می توان از طریق یک برنامه آموزشی نسبت به رفع مشکل و تنگنا به نحو موثری اقدام نمود.

در نتیجه در هر مورد با در نظر داشتن نوع و ماهیت مشکل یک برنامه آموزشی اختصاصی تهیه و تنظیم شده و در مورد افراد ذیربط به موقع اجراء گردد.

د) آموزش سرپرستی و مدیریت :

از آنجائیکه سرپرستان مدیران آتی سازمانند و در آینده تأثیر موثر تری را در اداره امور بر عهده خواهند داشت, لذا موفقیت چنین افرادی مستلزم آنست که سازمان و وظایف خود را به خوبی بشناسند . اثرات بی اطلاعی آنان و فقدان مهارتهای سرپرستی همچنان که زمان به پیش می رود و آنان تصدی مشاغل بالاتری را عهده دار می شوند با ابعاد وسیعتر و نتایج گسترده تری متجلی خواهد گردید.

برای آموزش سرپرستی و مدیریت روش واحدی وجود ندارد که در جمیع موارد بکار برده گردد این نوع آموزش می تواند به طرق مختلفی انجام گردد. هریک تحت شرایطی می تواند وسیله مناسب و موثری باشد. در مواردی نیز می توان تواما” از چند روش بهره گیری نمود .

  • كلیات نظام آموزش كاركنان سازمانها

برنامه‌ریزی و اجرای آموزش‌های سودمند و كارآمد مستلزم وجود مجموعه ساختارها و فرآیندهایی می باشد كه در قالب سازوكاری مشخص و ضوابطی معین به انجام رسد. چنین مجموعه‌ای بایستی منجر به تدوین و استقرار ساختارها و زیر ساختارهایی برای برنامه‌ریزی، اجرا، ارزشیابی، هدایت و راهبری آموزش‌های موردنیاز كاركنان سازمان گردد. بدین مقصود در این بخش نظام آموزش كاركنان سازمان و اجزاء آن معرفی می گردد.

۱) نظام آموزشی:

مجموعه ساختارها و فرآیندها، متضمن سازوكارها، ضوابط و مقررات مربوط به آموزش كاركنان سازمان

۲) هدف نظام آموزشی:

تدوین و استقرار ساختارهای منسجم و پیش‌بینی زیرساختارها برای برنامه‌ریزی، اجرا و ارزشیابی دوره‌ها، سمینارها و كارگاه‌های آموزشی موردنیاز كاركنان سازمان

۳) سیاست‌ها و استراتژی‌های آموزشی سازمان:

ـ ماده ۱ـ شناسایی و رفع موانع آموزش‌های ضمن خدمت سازمان و فراهم ساختن زمینه‌های گسترش آن

ـ ماده ۲ـ بهره گیری مناسب از اعتبارات مربوط به آموزش‌های ضمن خدمت براساس مفاد ماده ۱۵۰ قانون برنامه سوم توسعه و اتخاذ راهكارهای مناسب تخصیص آن به آموزش‌ها

ـ ماده ۳- طراحی و اجرای برنامه‌های آموزش ضمن خدمت براساس تحلیل مشاغل موجود و نیازهای شغل و مشاغل

ـ ماده ۴- ارزیابی مستمر آموزش‌ها و بهره گیری از نتایج آن در بهبود فرآیند برنامه‌ریزی آموزشی

ـ ماده ۵- اولویت دادن بر آموزش‌های كوتاه مدت پودمانی

ـ ماده ۶- بهره گیری از رویكردهای مختلف آموزش‌های ضمن خدمت به ویژه آموزش‌های غیر حضوری

ـ ماده ۷- تجهیز آموزش‌های كاركنان به آخرین فن‌آوری‌ها و نرم‌افزارهای آموزشی

۴) اهداف آموزش‌های ضمن خدمت در سازمان:

۱) بهبود مهارت‌های شغلی و حرفه‌ای كاركنان

۲) متناسب ساختن توانایی و دانش كاركنان با وظایف و مأموریت‌های جدید

۳) ارتقاء سطح دانش و بهبود بینش كاركنان

۴) افزایش انگیزه كاركنان

۵) انواع آموزش‌ها:

آموزش‌های سازمان را می‌توان بصورت ذیل طبقه‌بندی نمود.

۱-۵) آموزش‌های عمومی: آموزش‌هایی هستند كه به مقصود توسعه و افزایش معلومات و مهارت‌های عمومی كاركنان ارایه می شوند. این آموزش‌ها مشتمل بر آموزش‌های مربوط به كامپیوتر، زبان و … می‌باشند.

۲-۵) آموزش‌های تخصصی كوتاه مدت: آموزش‌هایی هستند كه با هدف افزایش توان علمی و عملی افراد و متناسب ساختن توانایی كاركنان با وظایف پست مورد تصدی طراحی و اجرا می‌گردند.

پس كلیه آموزش‌هایی كه براساس مقتضیات مشاغل و وظایف خاص آنها طراحی و اجرا می‌گردند در قالب این نوع آموزش‌ها قرار می‌گیرند.

۳-۵) آموزش‌های تخصصی بلندمدت: به آموزش‌هایی اطلاق می گردد كه ساختاری مشخص، سازمان یافته و از سلسله مراتب منطقی پیروی می‌كنند و منجر به ارتقاء مقطع تحصیلی یا همتراز آن می شوند.

نوع، محتوا و ضوابط ناظر بر اجرای این آموزش‌ها باتوجه به اهداف و سیاست‌های آموزشی سازمان و نیاز شاغلین طراحی می‌گردند.

۶) ساختار اجرایی:

ساختار اجرایی نظام آموزش كاركنان سازمان به توضیح ذیل می‌باشد.

۱-۶) انواع آموزش‌ها:

الف) آموزش‌های بدو خدمت: این نوع آموزش‌ها در آغاز استخدام و شروع به خدمت كاركنان ارایه می گردد و هدف آن دادن آگاهی‌های كلی در زمینه قوانین و مقررات، وظایف و مأموریت‌های بخش‌های مختلف و كاركنان مربوطه باشد.

ب) آموزش‌های ضمن خدمت: به آموزش‌هایی اطلاق می گردد كه در ضمن خدمت و در طول مدت زمانی كه مستخدم در اختیار سازمان می‌باشد ارایه می گردد و اکثراً معطوف به ارایه آموزش‌های نظری /عملی می‌باشند.

۲-۶) روش‌های آموزش: روش‌های آموزشی به دو صورت ذیل تعیین می گردد كه متناسب با محتوا، هدف و تعداد شركت‌كنندگان روش آموزش مناسب بهره گیری می گردد.

الف- روش‌های آموزش نظری: روش‌هایی می‌باشند كه در قالب روش‌های تدریس سخنرانی، پرسش و پاسخ، بحث گروهی و … اجرا می شوند.

ب) روش‌های آموزش عملی: به روش‌هایی اطلاق می گردد كه بصورت عملی در قالب فعالیت‌های فراگیران ارایه می گردد.

۳-۶) نحوه اجرا: نحوه اجرای آموزش‌های ضمن خدمت به دو صورت ذیل پیش‌بینی می گردد.

الف) حضوری: بعضی از آموزش‌ها بصورت حضوری ارایه می گردد و شركت‌كنندگان ملزم به حضور در كلاس‌های درس می‌باشند.

About the author

f2h subscriber

You must be logged in to post a comment.